Lód wiosenny – kiedy kończysz wędkarstwo podlodowe

Jest kwiecień, słońce leży na tafli i lód błyszczy jak w styczniu. Słyszysz kapanie na skraju lasu. Rankiem unosił. O jedenastej powierzchnia ma błonkę wody, a bosak wchodzi jak w mokrą kostkę cukru. Lód wiosenny to druga pułapka, lustro pierwszego lodu: wtedy lód był za świeży, teraz może wyglądać na gruby i i tak nie trzymać spójności.

Wtedy kończysz wędkarstwo podlodowe. Łowienie wiosenne przejmuje na otwartej wodzie, nie na ostatnich krach. Nie oceniamy stanu lodu. Pinezka nie jest komunikatem o lodzie.

Co dzieje się w lodzie

Gdy słońce bierze i doby przechodzą przez zero, lód jest atakowany od środka. Noc może znów zmrozić powierzchnię twardo, lustrzaną i wiarygodną jak lód właściwy. Pod spodem kryształy stają się rurkowate i porowate. To zgniły lód. Nie trzyma się razem. Możesz mieć dwadzieścia, trzydzieści centymetrów i i tak nie unosić, bo grubość nie jest już płytą, tylko pękiem, który puścił. Pomyśl gumkę wokół ołówków: dopóki gumka siedzi, to wiązka. Przetnij gumkę i wszystko się rozsypuje. Słońce przecina gumkę.

Pogorszenie może iść szybko, zwłaszcza na płytkiej wodzie przy lądzie, właśnie tam, gdzie wchodzisz i schodzisz. Poranek po minusach nie jest pokwitowaniem popołudnia. Łyżwiarze mówią, że lód, który unosił o dziewiątej, może być niebezpieczny przed obiadem, czasem w krótszym czasie, gdy słońce leży na tafli. Wędkarz podlodowy siedzi nieruchomo w tym samym miejscu i zauważa to później. Masz plecak-krzesło, świder i może namiot. Jesteś cięższy i dalej od krawędzi, gdy zrozumiesz.

Reguły kciuka dla lodu właściwego, słabe punkty i jak wyjść, leżą pod bezpiecznym lodem. Na lodzie wiosennym krawędź gorzej trzyma kolce lodowe. Lód kruszy się, kolce nie mają w co wbić, a lina i towarzystwo stają się ratunkiem. Wpadnięcie w zgniły lód jest trudniejsze niż w świeży właśnie dlatego. Brakuje ci stałej krawędzi.

Woda na lodzie, topniejący śnieg, bosak, który wchodzi miękko, lód, który śpiewa i ustępuje: zawróć. Sucha powierzchnia wiosną też może być ostrzeżeniem, nie tylko mokra. Nie ufaj, że zeszłoroczny ostatni weekend podlodowy wypada w tym samym tygodniu. Kalendarz nie mierzy kryształów.

Poranek kontra południe

Lód wiosenny ma rytm doby, którego nie ma świeży lód. Noc może uratować powierzchnię. Przedpołudnie może ją zabrać. Wychodzisz o ósmej, bosak trzyma, wiercisz, stawiasz krzesło. O jedenastej w otworze leży woda z topnienia, krawędź jest szara, a bosak tonie jak w mokrej kostce cukru, gdy idziesz ku lądowi. Tu ludzie utykają. Wyszli na dobry lód i mają wracać na gorszy.

Planuj wyprawę od tyłu. Jak wygląda krawędź, gdy masz schodzić? Jest droga, która nie jest płytką zatoką w pełnym słońcu? Jeśli odpowiedź jest niepewna, wędkarstwo podlodowe zostaje w domu. Nic nie zyskujesz, siedząc do obiadu, bo bierze.

Kiedy podlodowe zostaje w domu

Wędkarstwo podlodowe należy do lodu zimowego, który unosi, i do wód, gdzie sprzedawca otwiera lód. Gdy lód staje się wiosenny, odpowiedź to dom, nie ostatni otwór. Otwarta woda wzdłuż krawędzi to nie zaproszenie, żeby iść na środek. Namiot i plecak-krzesło tylko cię obciążają. Skuter na lodzie wiosennym to złe narzędzie w złym czasie. Sanki, echosonda i dodatkowe wędki nic nie zmieniają w kryształach. Sprawiają tylko, że siedzisz dłużej na lodzie, który z każdą godziną słońca jest gorszy.

Południe puszcza wcześniej. Północ może trzymać lód daleko w kwietniu. To nadal nie data na mapie. Łowienie zimowe opisuje i wędkarstwo podlodowe, i otwartą wodę na południu. Metoda jako całość leży pod wędkarstwem podlodowym.

Otwarta woda po lodzie

Gdy lód puścił, łowisz znowu z brzegu. To wiosna: chłodna woda, głodna ryba, czasem mętna woda z roztopów. Nie wędkarstwo podlodowe. Nie skoki między krami. Ostatnia kra przy krawędzi to nie otwór. To trzy stopnie wody ze złą krawędzią.

Zezwolenie i metody stoją u sprzedawcy jak zwykle. Spinning, spławik i mucha przejmują tam, gdzie skończył świder. Spakuj chochlę do lodu. Wyjmij kołowrotek. Ten sam staw, inny sezon.